حاج حسین زارع

### به یاد مردی از جنس مرام و معرفت

حاج حسین زارع، فرزند ابوالقاسم، در چهارمین روز خردادماه سال ۱۳۳۳ خورشیدی چشم به جهان گشود؛ مردی از نسل مردانی که نامشان با مرام، معرفت، جوانمردی و وفاداری گره خورده بود.

او از لوطی‌های قدیمی تهران بود؛ از همان مردانی که برایشان «حرف» حرمت داشت، «رفاقت» معنا داشت و «مردانگی» تنها یک واژه نبود، بلکه شیوه‌ای برای زیستن بود. هم‌مسِلک مردانی چون آقا طیب، با همان روحیه‌ی جوانمردانه‌ای که در فرهنگ قدیم تهران، حرمت و دستگیری از دیگران را ارزش می‌دانست.

حاج حسین، دلبسته‌ی اهل‌بیت علیهم‌السلام بود و عشق به حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام در دلش جایگاهی ویژه داشت. محبت اهل‌بیت برای او تنها در سخن خلاصه نمی‌شد؛ بخشی از باور و زندگی‌اش بود و نام و یاد امام حسین علیه‌السلام همیشه برایش حرمت و حال دیگری داشت.

او خانواده‌دوست و فامیل‌دوست بود؛ دلش می‌خواست همه را کنار هم ببیند و از بودن عزیزانش در کنارش لذت می‌برد. خانه و خانواده برایش فقط یک پناه نبود؛ مأمنی بود که پیوندها در آن زنده می‌ماند.

اما شاید یکی از ماندگارترین ویژگی‌های حاج حسین، دستگیری از دیگران بود. اگر کسی گرفتار می‌شد، اگر خانواده‌ای نیاز داشت، اگر ضعیفی پناهی می‌خواست، او تا جایی که در توان داشت قدم پیش می‌گذاشت. کمک به فقیر و دستگیری از نیازمند را برای دیده‌شدن انجام نمی‌داد؛ مرامش این بود که اگر می‌توانی گرهی از کار کسی باز کنی، معطل نمانی.

در کارها نیز معمولاً پیشقدم بود. اهل عقب‌نشستن نبود؛ اگر کاری بر زمین می‌ماند، خودش جلو می‌رفت و اگر کسی به یاری نیاز داشت، تا جایی که می‌توانست کنارش می‌ایستاد. برای بسیاری، حاج حسین فقط یک خویشاوند یا دوست نبود؛ پناهی بود که می‌شد روی معرفتش حساب کرد.

از حدود چهل‌سالگی، قلبش او را بارها و بارها به مبارزه‌ای سخت فراخواند. سال‌های بسیاری با بیماری قلبی دست‌وپنجه نرم کرد؛ اما درد، از مردی که یک عمر با سختی‌های زندگی روبه‌رو شده بود، چیزی از استواری کم نکرد.

سرانجام پس از سال‌ها تحمل رنج بیماری، در بیست‌وچهارم خردادماه سال ۱۴۰۵ خورشیدی، قلبی که سال‌ها برای خانواده، دوستان، فامیل و مردمان پیرامونش تپیده بود، از تپش ایستاد.

حاج حسین رفت، اما بعضی آدم‌ها با رفتن، تمام نمی‌شوند.

آنچه از او می‌ماند، تنها نامی بر سنگ نیست؛ یادِ مردی است که برای دیگران قدم برداشت، دست نیازمندان را گرفت، حرمت رفاقت را نگه داشت، خانواده را دوست داشت و دلش با نام اهل‌بیت و عشق حسین علیه‌السلام آرام می‌گرفت.

امروز جای خالی‌اش در میان خانواده و دوستانش سنگین است؛ اما یاد او در میان کسانی که او را شناختند، همچنان زنده خواهد ماند.

مردی از نسل مرام و معرفت؛
آمد، زیست، دست گرفت، محبت کرد و رفت...
و از خود، نامی نیک و خاطره‌ای ماندگار به جا گذاشت.

روحش شاد و یادش گرامی
و امید که در پناه حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام آرام گرفته باشد.